Wszystko, co z tym związane: ranking piosenek z chicagowskich musicali w stylu Broadwayu

All That Jazz

Cała ścieżka dźwiękowa do musicalu „Chicago” jest bez wątpienia kultowa, ale jeśli jest jedna piosenka, która się wyróżnia, to właśnie ta. Znany ze swojej wyjątkowej kompozycji, utwór otwierający tę musicalę uosabia wszystko, co ona reprezentuje: to wspaniały utwór, zarówno pod względem dźwiękowym, jak i wizualnym, który wciąga widzów w ten blask, a jednocześnie z cyniczną ironią podkreśla bezwzględny charakter świata, w którym liczy się wyłącznie własny interes.

Cell Block Tango

„Pop! Sześć! Puch! Nie, nie! Cyceron! „Lipschitz!” Niewiele refrenów jest bardziej kultowych niż ten.

Podczas gdy utwór „All That Jazz” uosabia podstawowe motywy muzyczne tego musicalu, „Cell Block Tango” opowiada historię kobiet, które są w samym sercu tej opowieści. Każdy z nich ma chwilę, żeby przedstawić swoją wersję wydarzeń, i mimo tych przerażających szczegółów nie da się nie dać się oczarować ich dowcipowi. Jak ćma do ognia.

Kiedy jesteś miły dla mamy

Adaptacja filmowa z 2002 roku to kultowy klasyk z wielu powodów i na pewno udało się w niej wiele rzeczy dobrze uchwycić. Ale jest jedna rzecz, którą wersja sceniczna robi lepiej – to właśnie ta piosenka. Wielki numer muzyczny Matrony „Mamy” Morton to skoczny utwór jazzowy, pełen ciekawych, a pod pewnymi względami niepokojących aluzji. W końcu ta postać jest przedstawiona jako lesbijka o męskim wyglądzie, która prowadzi więzienie wyłącznie dla kobiet, gdzie przyjmuje i spełnia prośby osadzonych. W wersji filmowej zrezygnowano z wielu z tych niuansów, przedstawiając Mamę w tej sekwencji snu jako artystkę występującą w barze jazzowym przed publicznością złożoną głównie z mężczyzn. Wersja sceniczna idzie jednak na całość, wynosząc tę piosenkę na zupełnie nowy poziom.

Zabawny Hunny

W musicalu „Chicago” jest mnóstwo piosenek, które poruszają temat nienasyconej żądzy sławy i sceny Roxie Hart. Niewiele innych osób porusza temat jej relacji z mężem Amosem. Ale „Funny Hunny”, niedoceniony klejnot na tej płycie, porusza obie te kwestie - i jeszcze trochę. Piosenka leci, gdy Amos próbuje wziąć winę na siebie za Roxie, podkreślając swoją dobroć i lojalność, a jednocześnie rzucając złośliwe aluzje do wszystkiego, czego Roxie w nim nie lubi. Ale kiedy ten naiwny małżonek powoli zaczyna zdawać sobie sprawę, że został oszukany, jego nastrój się psuje, podobnie jak nastrój tej piosenki. To cudownie powolny, jazzowy klejnot, który idealnie oddaje charakter tego występu.

Oboje sięgnęliśmy po broń

Za tym kawałkiem kryje się tyle rzeczy, że trudno po prostu opisać, jak bardzo jest genialny. Wykonują ją Roxie i jej prawnik, Billy Flynn. Na pierwszy rzut oka ten utwór pokazuje, jak zręcznie Billy manipuluje Roxie, sądem i mediami. W tej piosence wykorzystano techniki brzuchomówstwa i lalkarstwa, żeby to pokazać. Ta piosenka to też świetny komentarz na temat tej sztuczki z zasłanianiem prawdy, która ma sprawić, że ludzie nie będą zwracać uwagi na okropne czyny, o ile tylko są one rozrywkowe. W końcu dobry nagłówek to przecież coś, dla czego warto puścić mordercę na wolność, prawda?

Wyróżnienia

Roxie i „Mister Cellophane” świetnie oddają odpowiednio rozwój postaci i pragnienia Roxie oraz Amosa, a „Razzle Dazzle” daje Billy'emu okazję, by pokazać swoją filozofię manipulacji poprzez rozrywkę. I Know A Girl oraz Nie dam rady sama – oba utwory idealnie oddają przemianę postaci Velmy Kelly. Pierwszy z nich pokazuje jej pogardę i szacunek dla metod Roxie, a drugi – uświadomienie sobie, że jej gwiazda gasnie i że może ją ożywić tylko z pomocą Roxie.